وبفرموده ی سلطان نادر همه کس که در آن مجلس مشایعت می نمود جنازه ی شیرین را از سخن لب فرو ببست الا فرهاد که به چکمه ی سربازی اش نظاره می کرد و به خسرو که خونش روی چکمه دلمه بسته بودکه همین موقع از لابلای مشایعت کنندگان زنی سپید موی و سپید ابروی با پستانهایی اویزان از دو سوی چون دو سنگ لحد در کنار هم که زال نه ولی رودابه نام داشت با طفلی بر گردن آویخته پیش آمد و گفت :دیروز دیدمش خسرو را با یکی از همین جوانترهای تئاتر شهر بود حوالی تیتر قدم می زدند.

از تو که برگشتم دیدم نادری با عجله دارد بساطش را جمع می کند وسط کافه، و در حال خسرو ویک نمایش از سلسله ی گودو در حال اجرا بودند.

و سلطان عمود بر کنده ی سلخ با ساتوری دو لب به دست به فرهاد نگاه می کرد که از لابلای دفتر خاطراتش تمثال خسته ی شیرین با آن لباس کردی پر چین افتاد روی نطع و خسرو انگار نه انگار از غضب سرخ نشد که نشد؛که خسرو هیچ گاه در کشاکش دهر نبوده است الا روزی که به دست فرهاد با تبری به شکل یک تیشه عمود بر فرق سرش می میرد ، آنهم جلوی کافه تیتر  وقتی با یکی از همین جوانترهای کافه تئاتر شهر دست در دست یکدیگر می رفته اند سمت نادری و...   کافه تعطیل شد برای سه روز

از لابلای در دستشویی بود که اولین بار دیدمت که سرنگ توی دستت ولو شده بودی کف مستراح با آن موهای مجعد زیبای بافته و سیاه درست مثل چشمهای درشتت که فرو میرفت توی پیشانی آدم، با آن پیراهن زرشکی تنگ که درست وسط در و نگاه من چمباتمه زده بود اما غرق... دست خودم نبود که بی خداحافظی رفتم آنروز رفتم و شنیدم بعدها که بفرموده ی نادر مشایعت کنندگان در کافه ای لابلای شهر بر جنازه ات نماز برده اند

به عزت و شرف لا اله الا الله

که خسرو بلند می شود و می خواباند زیر گوش نادر با ان تبرزین سخت مفرغی اش و من فرهاد می شوم که حتما یک جزامی پریشان هستم که خسرو حالا موقع ور رفتن با آن پیپ و کلاهش حرصم را در آورده است.

به عزت و شرف لا اله الا الله...

رودابه ناراحت از اینکه با طفلی در گردن وسط داستان رها شده بود برگشت و پشت صندلی چوبی خودش لابلای کافه تیتر چمبره زد.

مرا به نام کوچک غم حک کن

آن جا که واژه های ملتهبت گریه می کنند

و کوچه های پرسه ی  شب به تهی گاه دیوار می خورند

مرا به نام کوچک شب

به قسط آخر یک آه

                    سنگ کن

و روی سر در خانه ام

  بنویس : 

            انتهای خودش

همانکه هر بهار پروانه شد

همانکه هر بهار وقت سفر پیله اش کنارش بود

همو که هر بهار یک تبر می شد

                                           که هر شب به تهی گاه یک درخت      دل می کاشت

                     همانکه ابتدای خودش بود

بنویس غم کنار تن درخت می روید

              هر بهار زیر قدمهای استران یک گیاه نورس نازک

مرا به نام زبر لگدمال گشتگی بنویس

         مرا به نام کوچک غم

                  قسط آخر یک آه

                                         به روی سنگهای تنت حک کن

                                                                                         یکشنبه ۲۲/بهمن/۸۵ کرج

  رفته بودیم تماشای آتش بازی

  باران گرفت             

  باروتها نم برداشت

                                       ابراهیم گلستان

عمرم گهی به هجر و گهی در سفر گذشت

... اوقات عمر همه در

                            دردسر  گذشت

 یادم امد که برای انقلابش که مشروطه بود ساز زد

سرود  ساخت و خودش را فدا  کرد تا رسید به...

     عارف قزوینی همان که می گفت:

                      از خون جوانان وطن لاله

                                                وطن لاله

                                                       وطن   لاله دمیده...

                            گرفتند یا به عیادت ما اومدند

                                           ممنون

قانون چندم نیوتون یه سواله که میگه: اگه دونستی کی

میتونه با سرعت نور یه مملکت رو به گند بکشه؟

البته جواب مطمئنا رئیس جمهور ما اقای احمدی نژاد

نیست چون ایشون هم سرعتشون تو گند کاری بالاتر از

سرعت نور میباشد هم دایره کارشون بیشتر از یه 

مملکته

خوب یادمه که وقتی تو دانشکده اقتصاد بودم و معاون

اول فعلی رئیس جمهور یعنی اقای دکتر داودی به ما

درس میداد همون موقعها بحث تثبیت قیمتها مطرح بود

طرحی که برای خراب کردن خاتمی توسط چند تا

اقتصاد دان پوپولیست مثل دکتر داودی و دکتر شرافت

طراحی شده بود و با حمایت مجلس تازه کار اصولگراها

قصد زیر سوال بردن تمام کارهای خاتمی رو داشت اما

خیلی زود با شکست مواجه شد.

حالا بعد دو سال که از این طرح میگذره و احمدی نژاد

شخصیت مورد علاقه اصولگراها با اون همه اهن و ترق

رئیس جمهور شده تازه فهمیدن که بابا مملکت داری آدم

خوب نمیخواد آدم کاردان و با شعور و مدیر میخواد.

یادش بخیر اون سیدی که بدون ادعا کار میکرد و هر روز

از طرف همین ... هجو می شد سیدی که خنده هاش

از ته دل بود نه برای مردم فریبی

خودتون مقایسه کنید

           نمیدهم

    دیروز عاشورا بود و دوباره همان هوای غمبار همیشگی اما این بار

برخلاف تمام سالهای زندگی عاشورا را کبودراهنگ نبودم صبح تاسوعا

همراه با بچه های تئاتر برای جشنواره ی آیینهای عاشورایی آمدیم تهران

        خوبی فواد  این بود که در کارش همیشه ممارست نشان میداد هنر

در وجودش غلیان میکرد همان قدر که خوب نی می زد به همان خوبی هم

میتوانست در کار با بچه ها کنار بیاید خوب میدید و همه چیز را به دقت نگاه

میکرد.

       تئاتر را با هم شروع کردیم با نمایش عروسی شغال نوشته ی محمد

رضایی راد بعد از آن هم یکی دو جا با هم کار کردیم که یکی از آنها هم

برای کنسرت موسیقی شور بود.حالا فواد با جدیت بالا آمده و دیروز یکی از

نمایشنامه های خودش را به اسم" زکریا" تالار قشقایی تئاتر شهر به اجرا

گذاشت.

فواد نمایش را خوب میشناسد بخصوص آنجا که خود نمایشنامه می نویسد

اما ضعف اصلی او داستان است او دیالوگها را خوب می نویسد اما سیر

داستان در کارهای او معمولا بعد از اندکی لطمه می بیند و زیبایی و کشش

خود را برای مخاطب از دست می دهد.