ثلث اول

طبق معمول

vaje1 — Sun, 20 Jul 2008 22:09:18 GMT

طبق معمول در سفرم دیروز از همدان برگشته ام و فردا عازم کمربند شمال غربی ایرانم یعنی میروم سر گربه دوست داشتنی ام را ببینم سری که عمری برای این ملت درد میکرد همانجا که یک روز دشت مغانش گرانگاه سرداران نادر شاه بود،سری که ازش خیلی چیزها را گرفتند اما با لک و لک و نیش نوش تاریخ ساخت و سر ماند میروم که از اردبیل شروع کنم تا پارس اباد و دشت مغان و کلیبر که زمانی سرزمین آرام ارامنه بود و دست آخر هم ارومیه...

پ ن ۱:معلوم نیست دلم از این همه سفر چه می خواهد

پ ن ۲:خانه پدری ام را فروختم...حالا دیگر هیچ چیزی ندارم که به کبودراهنگ بازم گرداند...وقت خالی کردن خانه،وقت خالی کردن اتاقی که دوران دبیرستانم در آن گذشته بود کلی یادداشت پیدا کردم بعد چند سال یادم افتاد آن وقت ها بیشتر غزل می گفتم تا سپید پیدایشان کردم با کلی یادداشت های دیگر...همه را پاره کردم لعنت به این دیروز خط خطی

مثلن یکیش این بیت بود که افتاده بود کف اتاق

کوچه هر شب شاهد یک درد بود

یک توازی یک تقاطع یک سرود

پ ن۳:برای حسنیه هر جا که هست آرزوی سلامت و شادمانی می کنم یک وقتی مخاطب خوبی بود برای هرچه مینوشتم همینطور برای جواد و احسان که هنوز هم فضای آن اتاق بعد از چهار سال که درش بسته بود پر بود از صدای ساز زدن های شب های سه شنبه انها

پ ن۴:دوربینم را هم با خودم خواهم برد و این یعنی با عکس بر می گردم

...

vaje1 — Mon, 14 Jul 2008 22:54:18 GMT

پدرم روزت مبارک...

یا به قول بیژن ارژن

"پسر شدیم و بدون پدر بزرگ شدیم

و با هزار غم و درد سر بزرگ شدیم..."

...

پ ن۱:پدرم خیلی که هنر بکنم تصویری می شود به دیوار اتاقم نه خاطره ای نه یادی نه میراثی ...به جزنداشتنش نصیب ما نشد

نان و دریوزه و درویش بی جنبه

vaje1 — Thu, 03 Jul 2008 22:45:18 GMT

یک درویش بی جنبه ای پیدا کرده ام از لای شخصیت های داستانی مقالات مولانا...آخر بی جنبه گی،در بی جنبه گی این درویش نما همین بس که یک شاگردی دارد هی این را میفرستد در خانه مردم برای دریوزه که یک نانی چیزی بیاورد با هم بزنند حالا اینها به کنار این شاگرد نما هم هی میرود در خانه مردم یک باری هم مولانا نقل میکند این شاگرد رفته از یک دختری لقمه نانی شاید هم یک تیکه پیتزا گرفته آورده داده به این درویش بی جنبه این هم خورده و خوابیده و زرتی محتلم شده...من مانده ام این لقمه طرف دستش رسیده شب خوابیده نتوانسته جلو خودش را بگیرد خرابکاری کرده...این که لقمه طرف را خورده اینطوری شده اگر خودش را میبرده که...

البته این به خود درویشا ربط دارد ما دخالت نمی کنیم اما خدایی آخر بی جنبه گیست دیگر حالا اگر یکی از ما دانشجوها این کار را میکرد که بلوتوثش میکردید بعد هم میذاشتید تو یوتوب تا َآبروی مجازی ما هم برود...

...

والله با این نوناشون

دوباره فرمودیم دلاک اوردند

vaje1 — Sun, 15 Jun 2008 11:34:19 GMT

...

فرمودیم دلاک آوردند

کودک وقیحی بود امر کردیم در میان جماعت حاضر عریانش نمایند تا آئین مسلمانی

بر عورت او جاری کنیم از آنجا که جوانک ۱۵یا ۱۶ سالی داشت و عمر خود به میانه

صحرا گذرانده بود وجناتش سبب خنده حاضران گردید که عورتی به غایت سیاه و

چرکین داشت

فرمودیم تا دلاک دست در کار ختنه ی عورت برد و چون کودک مقاومت نمود هیکل

دلاک به خون عورت جوانک آغشته دلاک بسیار بر افروخته شد

کار دلاک که تمام شد جوانک از هیبت دلاک در ترس و از درد عملش رنجور به گریه

در آمد

گریه اش که تمام شد و تریاک که اثر کرد جوانک شروع کرد به فحاشی و به طرفة

العینی خار مادر جمع را شستشو داد

مطمئن شدیم بچه

مسلمان شده خوشحال از این مهم و از فرط مسرت خویش

دستور آغاز جشن مسلمانی دادیم و اضافات عورت آن جوانک را به نشان مسلمانی

بر سر در اتاقش آویختیم

باشد که ان شا الله این ذره ی ناچیز قبول درگاه افتد

پ ن۱: بنا به وظیفه و به درخواست یکی از دوستان این پست رو تکرار می کنم

...

با چراغ خاموش در بن بست

vaje1 — Thu, 12 Jun 2008 14:51:18 GMT

بی شک یکی از بهترین ویژگیهای زندگی در جوامع پیشرفته غربی را باید وجود رسانه های محلی دانست.تلویزیون ها رادیو ها و نشریاتی که نیازی به حرف زدن برای عموم مردم یک کشور را ندارند؛ رسانه هایی که مخاطبانشان را جمعیت محدودی از مردم یک منطقه جغرافیایی و یا یک محله تشکیل می دهند و نه انبوه میلیونی مخاطبانی از سراسر کشور، رسانه هایی که ...

این آخرین یادداشت من برای رسانک است با کلیک روی خطوط بالا آن را بخوانید

بدون شرح

vaje1 — Sat, 07 Jun 2008 20:59:35 GMT

جناب سروان خوشمندم توجه کنید بیمار دیزلی دارم

لطفا جریمه نکنید من همین در اینجا هستم

با تشکر از جناب سروان

....

پ ن۱:کی گفته هر کی بی سواده دروغ میگه؟

چند روزی رفته بودیم بابلسر، فرصت خوبی بود برای دیدن گوشه های خلوت هنوز آدمیزاد

جایی که می شد حشره ها را لمس کرد و صدای پرنده ها را بی هیچ شائبه ای از نزدیک شنید

جایی که ماغ کشیدن گاوها و صدای دارکوبهاش لابلای جیغ شغال ها آدم را به ریشه هاش باز می گرداند به دشت به کولی گری به کوچ و به تمام انچه نیست

از خانم حسینی به خاطر تدارک این سفر و فرصت های استثنایی ان ممنونم

زندگی در شهر لابلای بیلبوردها

vaje1 — Fri, 30 May 2008 07:26:42 GMT

زندگی در شهری مثل تهران خاصه برای ما که کیلومترها از ولایت خودمان فاصله داریم، ملزومات خودش را دارد یکی هم مثلا اینکه هر روز شهر را بپاییم تا چیزیشش اگر جابجا شد به خودمان بگوییم هی یادش به خیر اینجا قبلا فلان شکلی بود...اما این همه بیلبورد مگر رمق برای ادم میگذارد تا ادم بفهمد از دیروز تا امروز آنجای پیاده رو و آن طرف خیابان و ...چه چیزهایی عوض شده...هرچه هست باید خرج نگاه و دقت به بیلبوردهای بالا و پایین و کنار خیابان و اتوبان کرد...

این بیلبوردرا چند روز پیش در ورودی تهران دیدم یعنی همان جایی که قدیمها عوارضی کرج بود و این چند روز هرجای شهر سرک بکشی این بیلبورد به اشکال مختلف خودنمایی می کند

شما جای آن چند نقطه را با چه کلماتی پر می کنید؟ یا پر کرده اید؟

این بیلبورد سوای اینکه قصد القای چه پیامی را داشته باشد باید نشست و دید پشت سر این ایجاد حس کنجکاوی که از قضا قوی هم ظاهر شده چه روشهای دیگری برای اقناع مخاطب و یا حتی جهت دهی او وجود دارد چرا که اگر ضربه دوم ضعیف تر از ضربه اول باشد ضربه اول را به خاطره ای خنده دار بدل خواهد کرد...

پ ن۱:کمتر امکان کانکت شدن و به روز کردن وبلاگم را دارم این روزها با این همه دوستانی که رسانک را دنبال می کنند میتوانند آخرین نوشته من را با عنوان در قهقرای مخاطب با کلیک بر روی عنوان نوشته پیگیری کنند

...

نه آغاز و نه انجام

vaje1 — Wed, 21 May 2008 20:50:18 GMT

...

هوشنگ ابتهاج شعری داره که میگه:

امروز نه اغاز و نه انجام جهان است

ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است

...بعد از مدتها ننوشتن این صفحه امروز ناخودآگاه یاد یکسال پیش تر افتادم و اتفاقاتی که دانشکده ما رو به کانون اخبار و درگیریهایی دانشجویی اون روزها بدل کرده بود،انتخابات انجمن، درگیری با حراست شلوغی دانشکده و لطمه هایی که پی اش دامن گیر بچه ها شد...تعلیق ها و احضار ها و کلی حرف و حدیث های دیگه حالا اما باید بیگانه تر نگاه کرد به ماجرای خرداد و آبان هشتاد و شش تو دانشکده ما...و به تفاوت هایی که گذر زمان در این دو حرکت به وجود آورد...چرا که هر قدر اتفاقات خرداد جمعی و حاصل تلاش اکثریتی دانشجوها برای دفاع از خودشون و تشکل مورد علاقه شون یعنی انجمن اسلامی بود،در مقابل اما اتفاقی که تو آبان افتاد حاصل تصمیم عده ای بود که خودشون رو الیت و سرآمد این جریانات میدونستند و با توسل به دامن دیگرانی که اونها هم خودشون رو الیت جریانات دیگر دانشکده ها میدونستن اما در واقع جمعی تنها و بدون عقبه بودند صورت گرفت و باعث سنگین تر شدن هزینه های این جریانات برای همه کسانی شد که به نحوی درگیر این ماجرا ها بودند...

امروز اما یکسال گذشته و حالا در انجمن دوباره باز شده...از ادمایی که اون روز برای احقاق حقشون فریاد میزدن کسی داخل اون اتاق نشده و آدمای نو شاید حتی بی خبر از همه چی دارن تو اون اتاق قدم میزنند...

و زندگی همچنان ادامه دارد

این هم لینک به اخبار و مطلبی که سال پیش برای این موضوع نوشتم

ارزیابی شتابزده(نگاهی به اتفاقات دانشکده ارتباطات و علوم اجتماعی دانشگاه علامه)

...

...مدتی تاخیر داشتم و خب این از درگیری تو همه بخشای و نقشای مختلف زندگیم نشات میگیره...هر چند نوشتن یا ننوشت این صفحه هم گمان نکنم توفیری داشته باشه یا به جایی و خاطری لطمه بزنه...

اما دوستانی که مایل باشند میتونن نوشته های من رو تو رسانک دنبال کنند

هژمونی اخلاق در رسانه ملی این آخرین نوشته من برای رسانک هستش روش کلیک کنید تا بتونید مطلب رو بخونید....

فرجام بزرگترین دانشنامه ایرانی(ایرانیکا)

vaje1 — Sat, 10 May 2008 21:14:32 GMT

دانشنامه ها همیشه جزء منابعی هستند که اهالی پژوهش و تحقیق در جهان به آنها مراجعه می کنند به خصوص کسانی که در مورد فرهنگ یا تاریخ یک ملت تحقیق می کنند بیشترین مخاطبان دانشنامه ها هستند، در ایران اما خلاء یک دانشنامه معتبر و قابل دسترس همچنان مشاهده می شود چرا که بزرگترین دانشنامه ایرانی سرنوشتی غمگین و تاسف بار داشته و امروز بعد از ۳۵سال از آغاز کار آن مانند بسیاری از پروژه های علمی که در زمان شاه کلید خورده اند در غربت دارد به سختی ادامه حیات میدهد.

نوشته این هفته من برای رسانک در مورد این دانشنامه بزرگ و سرنوشت آن و مراحل پایانی این پروزه در غرب است.

ایرانیکا در تبعید

....

و من به نام جنگ و جنون به نام رنگ عاشقانه های سرخ...انگار باید اینطور متولد می شدم

vaje1 — Sat, 03 May 2008 20:58:18 GMT

سالها پیش وقتی هنوز کرنای جنگ نعره می کشید، وقتی هنوز پدرم زنده بود با آن شمایل شاد و خون گرمش لای رگهای سبز و تیره بازوانش جریان داشت و می گشت و می گشت تا در انتها به دستانی می رسید حاوی یک تفنگ دسته قرمز روسی...وقتی هنوز بمب های هشت متری آلمانی توی کوچه های شش متری همدان آوار می شدند، وقتی هنوز هواپیماهای اف-14 آمریکایی بالای سر شهر محض لالای بچه ها دیوار صوت می شکستند و جیغ می زدند...وقتی هنوز ترکش و خمپاره بود و جنگ...وقتی هنوز صحبت مردم نه قیمت اجاره و ملک بود نه قیمت نفت و برنج و طلا...من متولد شدم درست در نیمه ی شبی که بهار را نصف می کرد یعنی درست وسط بهار

و نام کوچک من مهدی شد چرا که هنوز مذهب اداره ثبت احوال را اداره می کرد...آن سال که نیمه اردی بهشت با نیمه شعبان یک روز بود و شهر را با پوکه های خالی و نوارهای سربی و سرخ آذین بسته بودند، در یک هوای بهاری شاد که قاطی اش کمی باد سرد الوند هم همراه داشته است من متولد شدم

و نام کوچک من مهدی شد...

...همین