گزاف
        همچون دندان طلای مرده ای در گور
 
مانده ام
           بی انتظار خنده ای 
                                      که به چشم آیم
 
 بی انتظار ضربه ی سنگی
                                      که بشکنم
 
 
      لغزان   میان   خاک و  خدا
 
 
...