به همه جا سر زدم، به وبلاگ همکلاسی های قدیم، بچه های وب نویس ناشناخته که آشناهای قدیمم بودند و هر گز ندیدمشان، حتی به وبلاگ های مترک بعضی ها که صمیمی تر بودند هم رفتم، اما هیچ جایی رد پای آن همه روزهای خوب که داشتیم پیدا نکردم...خاک مرده ریخته اند به دنیای مجازی هم... حتی آنها که دنیایی شور و هیاهو داشتند هم خبری توی صفحه شان نبود، همه را دیدم از عسل و الناز و زهره و مهدخت گرفته تا امیر و حامد و پدرام و سارا...بچه ها راستش را بخواهید دلم برای آن وقت ها که همه عشق نوشتن وبلاگ بودیم تنگ شده است.