نردی است جهان که بردنش باختن است        نرادی او به نقش کم ساختن است

دنیا به مثل چو کعبتین نرد است                     برداشتنش برای انداختن است

این دو بیت زیبا را اولین بار بر دیوار یک مدرسه در یکی از محلات قدیمی تهران حوالی تجریش خواندم...این دو بیت از نگاه من اوج هنر شاعران عارف ایرانی است و البته نشان می دهد که آن روزها تخته نرد بازی کردن از امور رایج در زندگی مردم بوده است که شاعر این قدر بر استفاده از آن در شعر عارفانه خود تأکید داشته و تلاش کرده تا با مفهومی کاملا این جهانی منظور آن جهانی خود را برساند.

این شعر به ابوسعید ابوالخیر منصوب است، البته جایی هم دیدم که نام شاعر آن را شکیبی اصفهانی گفته بودند.