شعار سی امین جشنوره فیلم فجر امید اخلاق و آگاهی است که اگر اشتباه نکنم بر اساس سخنان رهبری مبنی بر اینکه رسانه ها باید به امید و اخلاق و آگاهی دامن بزنن انتخاب شده است، اما نکته جالب این است که در اکثر فیلم هایی که تا امروز در سینمای رسانه به نمایش درآمده و من دیده ام همه و همه بر مدار بی اخلاقی، ناامیدی و فقدان آگاهی می چرخد.

موضوع اکثر فیلم ها یا خیانت است و شک  به همسر و اعضای خانواده یا تضاد بین نسلی و ناسازگاری طبقاتی... فیلم ها هم پر است از شوخی های اروتیک و دیالوگ هایی که خلاف اخلاق عرفی جامعه هستند و به بی ادبی در جامعه دامن میزنند، الی ماشاالله هم صحنه مشروب خوردن وجود دارد در برخی موارد هم طور این صحنه ها نمایش داده شده که مشروب خوردن افراد موجه جلوه می کند.

نکته قابل توجه این است که تعداد زیادی از فیلمسازان به طور تصنعی به دنبال بسط دادن اخلاق طبقه ای محدود به کل جامعه هستند و با این انگاره که طبقه تصویر شده از سوی آنان در فیلم بخش عظیمی از جامعه را تشکیل می دهد می خواهند القا کنند که اخلاق در این طبقه در حال فروپاشی است و بخش عظیمی از مردم در چارچوب خانه های خود با ترس از خیانت و شک زندگی می کنند...

از نمونه هایی که برای ادعای بالا می توانم بشمارم  فیلمهای "چک"، "آمین خواهیم گفت"، "پل چوبی" و "زندگی خصوصی آقا و خانم میم "هستند که در آنها مشروب خوردن امری عادی است و بازیگران به بهانه های مختلف از الفاظ رکیک استفاده می کنند و دو فیلم آخر هم کاملا به موضوع شک در زندگی خانوادگی و طبیعی جلوه دادن احساس خیانت در خانواده ها می پردازند و طبقه ای را نماینده کل جامعه می گیرند که شاید یک دهم مردم ما را هم تشکیل ندهد.

البته ناگفته نماند که در همین دوره از جشنواره فیلم های خوبی مانند "بوسیدن روی ماه" نیز به روی پرده رفته است که شایسته تقدیر و دست مریزاد گفتن است؛ اما در کل جای شکر دارد که شعار این جشنواره امید اخلاق و آگاهی است.

همین...