«لبیك اللهم لك لبیك» گفتن‌های او برای همه آشناست، هر چند پنج سالی هست كه خودش را بازنشسته كرده، اما تكبیرهای بلندش كه مردم را همراهی می‌كرد هنوز در خاطر صحن و سرای دانشگاه تهران باقی است، حالا چند روزی است كه وزیر شعار در بستر بیماری است و دیگر صدای دوست داشتنی‌ و خاطره‌انگیزش به گوش نمی‌رسد.

به او می گفتند وزیر شعار، من و خیلی از بچه های هم نسل من فكر می كردیم واقعا وزیر است؛ مثل وزیر نفت مثلا و حتما یك وزارتخانه ای هم هست به اسم وزارت شعار، نمی دانستیم كه این لقب را حضرت امام خمینی(ره) به مزاح به او داده بود تا یك جورهایی قدرشناس تكبیر گفتن های دلنشین او در نماز جمعه شود.

محمود مرتضایی فر همان كاسب خوش صدایی است كه در همسایگی مسجد هدایت مغازه داشت و آن وقت ها كه مرحوم آیت الله طالقانی مسجد هدایت را پایگاه مبارزه علیه شاه كرده بود؛ می رفت و در سرای مسجد اذان می گفت و قرآن می خواند.

مرتضایی فر همان كسی است كه نخستین بار در مراسم سخنرانی امام(ره) در بهشت زهرا تكبیر گفت و بعد از آن به بلال انقلاب معروف شد؛ پایش به نماز جمعه باز شد و تكبیر گفتن هایش به گوش همه رسید و بعد از آن بود كه امام(ره) به او لقب وزیر شعار داد تا هر وقت می خواست احوالش را جویا شود از حاج احمد مرحوم می پرسید، «این وزیر شعار ما كجاست؟»

وزیر شعار امام خمینی(ره) حالا چند روزی است كه در بستر بیماری افتاده و به قول پسرش وضع جسمانی او خوب نیست و از مردم خواسته تا برایش دعا كنند.