اگر به اموال مردم خيانت كني، خوارت ميكنم
در ميان نامههاي اميرالمونين علي (ع) به كارگزارانش برخي از نامهها لحني تند و تهديدآميز دارند؛ نامههايي كه چهرهاي مصمم و سخت از امام مهربانيها نشان ميدهند؛ نامههايي كه دقت در آن نامهها نشان ميدهد كه خط قرمز اميرالمونين علي (ع) در اداره امور حكومت چه بوده و رد شدن از چه خطوطي براي وي قابل بخشش و گذشت نبوده است. از آن نامه هاي تهديد آميز يكي هم نامه اميرالمونين علي (ع) به «زيادبن ابيه» است كه نايب عبداللهبن عباس، استاندار اهواز و فارس و كرمان در حكومت علوي بود. نامهاي كه دو خط و نيم بيشتر نيست؛ اما از چنان صلابتي برخوردار است كه بي شك بازگويي آن براي هر مسلماني كه امروز در منصبي قرار دارد؛ هشداري و زنگ خطري خواهد بود.
در نامه اميرالمونين علي (ع) به زياد ابن ابيه آمده است: « و همانا من به خدا سوگند ميخورم، سوگندي راست. اگر مرا خبر رسد كه در فَييء (اموال) مسلمانان اندك يا بسيار خيانت كردهاي، چنان بر تو سخت گيرم كه اندك مال ماني و درمانده به هزينه عيال و خوار و پريشانحال؛ والسلام *»
زمامداري كه علي تهديد كرد و معاويه او را برادر خود خواند
اميرالمونين علي (ع) نمونه حاكم آگاهي است كه ميداند نامه تهديد آميز را در چه بابي و براي چه كسي بايد نوشت. او نامه را در موضوع خيانت در اموال مردم و به مديري مانند زياد ابن ابيه مي نويسد؛ مديري كه در حكومت علوي مدير دست چندم محسوب ميشود اما علي از احتمال لغزش او غافل نيست.
زياد ابن ابيه فردي بود كه چون پدرش ناشناس بود او را به اين لقب يعني زياد فرزند پدرش مي خواندند؛ مردي كه در حكومت علي اينگونه تهديد شد كه اگر دست در اموال مسلمانان ببرد، خوار و زار خواهد شد؛ در حكومت معاويه لقب برادر گرفت و مردم ديگر او را به نام زياد ابن ابيه نخواندند؛ بلكه او را زياد ابن ابوسفيان نام گذاشتند.
*نهجالبلاغه، ترجمه سيد جعفر شهيدي، چاپ بيست و يكم، تهران، 1380؛ صفحه 283
دکترای ارتباطات از دانشگاه علامه